miércoles, octubre 19, 2005
Corunna de cristal
Esta estrana cuncha pertence a unha peza decorativa deseñada polo imperio cristaleiro Swarovski. Trátase dun motivo que leva o nome de Corunna Tropical Fish.O Alcalde da nosa cidade, manifestou a Mariapita a súa ledicia por ter achado esta peza, e afirmou que agarda con impacencia o momento de soste-la entre os dedos da súa man dereita, e engadíu:
"Ya mi informaron di qui el ojeto en custión lleva el nombre de nuestra ciudá en Inglés, verdá. Es dicir, el nombre de las otras curuñas que pur el momento isisten en Estaos Unidos, Canadá o Australia. O loqués lo mismo, el nombre con el que cunocen los estranjeros a esta nuestra ciudá, y a la Batalla Dilviña de 1809. Y lo que tamién sé desta pieza, es que está hecho de cristal Swarovski qui dicen ques el mejor dil mundo."
Así é, trátase dunha peza deseñada por Yasmine Hurel e que se comercializa coa marca dos Swarovski, unha familia de actualidade nos últimos tempos gracias á súa rica heredeira Fiona Swarovski de 40 años. Ela e mais Karl-Heinz Grasser, o ministro austríaco de Finanzas, van casar este próximo sábado 22 de outubro. A noiva, que din vai preñada, é dúas veces separada e tres nai, namentras que él ten 36 anos. O romance entre Fiona e o ministro Grasser, descubríuse por unhas fotos feitas por un un turista austríaco nun aeroporto en París. Nelas víase á parella dándose uns bicos... Pero él tiña noiva: unha moza arxentino-paraguaya que se chama Natalia Corrales. O mesmo día en que se publicaron as fotos, o pasado 17 de marzo, a ex noiva sufríu un grave accidente ao volante dun Porsche "Cayenne" Turbo que lle prestaron. Falouse dunha tentativa de suicidio.
A parella non so está a ser noticia en Austria senón tamén en Italia, onde a multimilionaria ana a traballar como empresaria da moda, e onde ten una luxosa mansión na illa de Capri. O clan familiar dos Swaroski, do que vai a formar parte o ministro, é un imperio cristaleiro que factura mil 800 millóns de euros ao ano con unhas ganancias estimadas en 150 millóns.
O Noso Alcalde recoñeceu que o goberno austríaco convidouno á boda deste sábado, pero disculpóu a súa asistencia por cuestións de axenda, e por ter que atender á vixilancia dos procesos estatutarios no Estado, e ter que cuidar da bandeira española que se ergue na Coraza do Orzán. Nembargantes o rexedor afirmóu que xa tiña pensado convidar á parella a visitar La Coruña - para entón xa serán casal-, para que asistan á inauguración da próxima esposición que terá como argumento principal á peza Corunna Tropical Fish, malia outros deseños mariños da marca Swarovski.
"Estamos encantaus", dixo o Alcalde, quen engadíu: "Ya he hablao con Moncho Núñez, el director de la Casa de los Peces, y ma ofricido su total apoyo y el di todo el equipo que trabaja nestas instalaciones, para montar una espusición en la que mustraremos una serie de piezas di la colición Swarovski, entre ellas la de Corunna Tropical Fish"
O Alcalde afirmou que non hai mellor espacio que a Casa dos Peixes para amosar esta e outras pezas de grande valor e beleza, que teñen un profundo sabor artístico e asemade mariñeiro.
martes, octubre 18, 2005
Pinocho na Coruña

Mucho ma gustao a mí Pinocho siendo yo niño, y ahora más qui nunca. Y amás de como buen devorador de librus, tibeos y comis, me gustó porque yo coma él tampoco andaba mal de narizotas. Menos mal que a mi no mi gusta mintir, qui si no, no vierais hasta donde miba a llegar a mi el purrón.
Hoy he quirido esponer aquí una de las muestras cacen que como Alcalde de todos los curuñeses mi sienta cada día más urgulloso.
Mé ricordao duna ispiriencia muy bunita de dos profesoras curuñesas, Carmen y Gloria y un profesor, del Centro Risorse Territoriale en la ciudá italiana de Pesaro.
Todo cumenzó con el interés del propio Pinocho por cunucer esta priciosa y encantadora ciudá de La Curuña, "ciudá en la que nadie es forastero" y él, claro está, noiba a ser la iscición, faltaba menus, hombre...
De manera que desde Mariapita he mandau que quede publicao neste, espacio virtual ciudadano, la visita de Pinocho a La Curuña y ca quedao reflejada neste ginial trabajo del profesor italiano Lamberto Bozzi. Comu podeis ver Pinocho hace un recurrido histórico por nuestra cultura y por lus lugares más emblemáticos desta bella Marineda. Yo ya hablara en su día con el prufesor Bozzi, y ya yo li dije que si nel futuro no fuese pusible que la cioudá li didicase un espacio, pongo por caso una placita en Los Mallus o una calle nel Puerto Istirior, calmenos li haríamos un miricido homenaje con muestras del cariño ciudadano.
Y ahora que lo pienso, ya que ya tinemos la Placita del Humor, o la del Tibeo que, pur cierto cuando llueve hai quir con tiento que si risbala qui ni Dios -, pudíamos, a lo mejor, rindirle neste gran contesto, un gran homenaje ciudadano a Pinocho y aprovechar pa invitar a este prufesor de Pesaro a qui viniera a La Curuña. Ya mestoy imaginando a Pérez Turito pidiéndonos invitaciones pa media Junta Galiciana, pa puder ver a Pinocho en persona y en directo en Mariapita ( tengo quinvitar a Pepe Bono ca el li gustan tamién estas celebraciones ). Pero, puniéndome serio, mi prigunto: ¿ Es que la ciudá de la Curuña, ca homenajeao y homenajea siempre qui puede a todo tipu de pirsonalidades abiertas y libirales, pulíticos y científicus, hombres y mujeres dil cine y de las artes de lo más variopinto, como ricientemente sucidió aún nace mucho cun Yon Lennon al quilinauguramos una estatua en los jardines di Méndez Núñez, es que no puede - digo-, la ciudá de la Curuña hacerle tamién un miricido homenaje a Pinocho, que vindría qui ni pintiparao pa estos mumentos di cunfusión en los qui muchos quiremos vivir en paz y unidos...?
sábado, octubre 15, 2005
Curuña in the world
Curuñeses!!: Como muchos de vosotrus ya cunucéis, son varias las poblaciones nel mundo que nosonran a todos los curuñeses pur llevar de nombre el de nuestra bunita, y liberal ciudá de La Curuña. Neste caso voy aprovechar, para rifiriros aquí el ejemplo dun par desas curuñas que se espallan por il mundo.
La primera dellas que aquí he traído es Corunna, (sin el "La" delante, que nesta ocasión no importa), ciudá de los Estaos Unidos. Sita nel condao de Shiawassee, dentro del Estao - eso sí, federal -, di Michigan, fue fundada allá por lus años 1840 purún tratante norteamericano qui si llamaba Andrew Mack. Pues risulta que este Andrew Mack había vinido a nuestra ciudá de La Curuña ( ésta sí, pur favor, con el "La" delante) pa cumprar un cargamento dovejas (queda aquí de manifiesto la impurtancia cumercial de nuestra ciudá, aún daquella). Fijaos lo qui ti lis dibió de gustar La Curuña, a él y a los que conel vinían, que al vulver a los Estaos Unidos, Andrew Mack fundó una ciudá con el nombre de la nuestra (eso sí, traducido a la bella lengua inglesa). Desdel primer mumento la cosa medró y llegaron a tener, amás de las uvejas, un manífico casino casi tan bunito como el nuestro (el antiguo, claro). No solo eso verdá, sinó cai amás, quien dice, qui años dispués ese Andrisito Mack fundó otra Curuña más nel Canadá, onde, amás, fue enterrao.
Un escudo cunstitucional.
Pero a lo que íbamos era a que yo hoy, aquí vengo, como pudeis ver, cun la prueba de queste alcalde no va nada desencaminao. cuando hace ciertas prupuestas de mijora pala ciudadanía. Y neste caso me estoy, verdá, a rifirir, a los cambios nel escudo curuñés, al que quiero engadir el símbulo dil libro de nuestra cunstitución, todo ello tomando pur base una serie de argumentos históricos sobradamente contrastaos. Y por eso, amás, quiero dejar aquí cunstancia de cómo se ma estao dando ya antes la razón, si cuadra, fuera di mi ciudad que dentro della.
Ahora que tanto sablao del cambio del escudo pudeis ver aquí esta imagen, sacada de mi culición particular y que pertenece al iscudo qui lucen los hombres y mujeres de la pulicía de La Curuña en Michigan, ciudad de la que os hablaba antes. Ahí lo tinéis: El escudo de la Torre Dércules con su cunstitución incima. Y esto no lu dige yo qui mi lo inventara, caquí están las pruebas. Tela marinera.
Esto es tan sólo una muestra de como notros lugares, cugiendo incluso lo caquí hemos despreciau, san puesto más adelantaos, lo quindica que nusotros tenemos cacer isfuerzos pur ir a la vanguardia... Pricisamente ya he estao pensando en los actos del cambio del escudo curuñés y en cursar invitación a al alcalde de la Curuña de Michigan, Mr. , pa mustrarle el tistimonio del orgullo y lonra que pruduce nesta ciudá, ese símbolo cunstitucional qui es el nuestro, integrao, verdá nel iscudo de la pulicía desa ciudá americana.
A poco más, capital del Canadá.
Y de lotra curuña canadiense la qui algunos dicen qui fundó Andrew Mack, fue llamada tamién así, Corunna, por Sir Charles Beresford en honor a la batalla de Ilviña. Dicir tan sólo que pudieron haber hecho historia de la grande comu nusotros. La ciudá soriginó en realidá en 1823, después que Beresford fuese inviao a ese lugar pa encontrarle un buen emplazamiento a la capital de Canadá (y ahí es donde sivió de nuevo quel nombre coruña, verdá, hasta en otras lenguas, tira a capitalidá). Pero el gubierno, que al final siempre es el que todo lu fastidia, dicidió istablecer la capital nun sitio más cercano al mar. Desta manera, la ciudá quedó fuera de las quinielas capitalinas y si didicó a crecer como ciudá de sirvicios, y capital de la hosteliría.
Os he contao todas estas cosas, para tan sólo tirminar ricordando lo qui siempre digo y nunca me cansaré de ripitir: tenemos una ciudá bunita, pero amás, de lo más universal como queda demostrao. Una ciudad a la cual debemos siguir dando el rango que se mirece, y que sólo vusotros sabéis cunferirle. Ricibid un saludo cariñoso, ciudadanos y ciudadanas, de vuestro Alcalde.
viernes, octubre 14, 2005
Completando o escudo da República

Queridas y quiridos ciudadanos. Curuñeses todos. Mi vais a pirmitir que hoy yo mi dirija a vosotros en la lengua madre oficial Española. Como ya habéis podido cumprubar, mi difiendo común tiburón del Parrote hablando la lengua galaica, - aquí a dicir verdá, sabla locaga falta -, pero tamién hay qui darle "al César loqués del César " y no sois desconocedores de cai mucha más gente en todos laos que habla más en Español quen galaico. El galaico es bunito, qui duda cabe, hombre. Pero el Español es mucho más ficundo a lora de formar construciones cumplejas.
In fin, que lo que quiría hoy destacar es que san dao ya muchas hojas a limprenta clamando al cielo que si el alcalde pone y inventa y va a cambiar el escudo que siempre tuvimos, que si ahora vamos tener caguantar cunstitución pa rato (¡Pero ojo!, ques la que tinemos y más nos vale cuidarla), y que si al alcalde ahora selocurre esto, y lotro, y el no sé qué más.... Pero hombre, hombre... Bueno, Pues , no, no y no.
In fin, que lo que quiría hoy destacar es que san dao ya muchas hojas a limprenta clamando al cielo que si el alcalde pone y inventa y va a cambiar el escudo que siempre tuvimos, que si ahora vamos tener caguantar cunstitución pa rato (¡Pero ojo!, ques la que tinemos y más nos vale cuidarla), y que si al alcalde ahora selocurre esto, y lotro, y el no sé qué más.... Pero hombre, hombre... Bueno, Pues , no, no y no.
Y es qui mi rifiero, a que lo que quiero aquí, hoy, conestalocución, es que la gente conozca quel hecho dincluir nel escudo de la ciudá el libro duna constitución incima de la figura de la Torre Dércules, no va a sinificar más que lo qui dibió de ser levolución histórica de nuestro símbolo o blasón. Por puner un ejemplo curriente, nel libro Cristal y Sonrisa del escritor, poeta y piriodista Julio Rodríguez Yordi editado por Moret en La Curuña, nel año 1944, si dice:
"Durante una larga etapa lució sobre la cima de la torre, abierto y resplandeciente, un libro: el de la constitución. Las transformaciones políticas alteraron el valor de este fundamento escrito de un estado y lo dejaron reducido a la simple categoría de libro. He aquí la forma sutil con que los coruñeses hemos dado al instrumento maravilloso de la cultura toda la importancia que tiene. Sobre la propia luz del faro un libro abierto. Si se apagase el primere luminar de nuestro primer monumento seguiría destellando ese libro, del que no hay otro ejemplar en la heráldica nacional." ( pág. 41 )
"Durante una larga etapa lució sobre la cima de la torre, abierto y resplandeciente, un libro: el de la constitución. Las transformaciones políticas alteraron el valor de este fundamento escrito de un estado y lo dejaron reducido a la simple categoría de libro. He aquí la forma sutil con que los coruñeses hemos dado al instrumento maravilloso de la cultura toda la importancia que tiene. Sobre la propia luz del faro un libro abierto. Si se apagase el primere luminar de nuestro primer monumento seguiría destellando ese libro, del que no hay otro ejemplar en la heráldica nacional." ( pág. 41 )
Nuestro deber es ser fieles a la historia. No vamos a pirmitir que no nos dejen ser cunsecuentes con lo que toda esta ciudadanía hizo siempre: vivir en paz y mudernidad.. Otros, otros muchos qui tanto critican a la ciudad y a su alcalde, son los qui tendrían qui rivisar su cocina no vaya a ser que se les queme la perola. Pero no diré más sinó me caliento, y os voy dejar ya, pero no sin antes anunciaros que tengo pruebas, amás cuntundentes, de que fuera daquí, notas partes ya se la dao al Alcalde la razón en lo de la riforma del escudo. Pronto las cunuceréis.
miércoles, octubre 12, 2005
Coruña, esa muller bandeira
Coa participación das Milicias Urbanas, pasado e presente, honra e testemuña. Viva La Coruña!! De todas as pelaxes





Xa se ve, xa se ve que o meu acto contou coa participación de cidadáns de todo tipo. Por alí estaban o libreiro Enrique Molist, as solteironas de A Traida que tamién me viñeron saúdar, o benquerido Nonito Pereira que un bo día me descubríu a Andrés del Barro ( como a min me gusta decir ), ou o insigne profesor Meilán Gil. Tiven, tiven que saúdar a moita xente algúns ainda chegados dende Cataluña e outros puntos do estado. Unha nena berreaba: Adéus Alcalde! Xa vedes o querido que me sinto. E os upegallos que vaian ao carallo!!
María Pita, e nada máis

¡Curuñesas y curuñeses!. ¡Ciudadanas y ciudadanos!: Este foi o gran día no que a bandeira española quedou izada na escolleira do Orzán na Coruña. Moitas e moitos cidadáns de diversas orixes e pelaxes quixéron achegarse, verdá, ata o lugar, para comprobar unha vez máis como na Coruña, cidade na que ninguén é forasteiro, a tolerancia e a convivencia constitúen os alicerces dunha sociedade plural e moderna, que non "modelna". Coma sempre os cachorros upejallos quixéronme reventar o acto, (¡a mí!), pero eu xa dera a orde de que se lles ignorase por completo. Saudei a moitas veciñas e veciños e xentes chegadas doutros puntos do Estado, porque na Coruña coma sabedes, seguimos na bonanza do boom turístico. Falei en galego para que vexades que a urticaria non a producen os chourizos nen o polvo. Xa vos irei dando máis pistas de todo o que queredes saber sexades curuñeses ou non.

